De barakken voor de gevangenen

De gevangenenbarakken waren opgetrokken uit genormeerde delen, maar waren door hun slechte isolatie niet geschikt voor het langdurig onderbrengen van mensen.

Een barak was onderverdeeld in 3 zones. Er was de A- en de B- vleugel en daartussen een wasplaats. In aanvang waren de barakken opgetrokken voor 250 man. Later verbleven op dezelfde oppervlakte (50m x 8m) 1000 tot 1200 gevangenen. De enge leefomstandigheden zorgden voor het volledig wegvallen van alle privacy. De ontoereikende hygiënische omstandigheden waarin de gevangenen moesten leven, waren de oorzaak van epidemieën en allerhande ziekten. Men moest er met 4 man in 1 'beddenbak' slapen. Daardoor was een gewone nachtrust er niet meer mogelijk. Slapen met hun kampplunje aan was verboden. Men moest zich toedekken met wat men vond .

Door de vele ziekten gebeurde het vaak dat mensen op het einde van hun krachten zomaar hun behoeften deden. Het gebeurde t dat stapelbedden (-bakken) van drie hoog doorzakten, met alle gevolgen van dien.

In de vroege morgen werd iedereen gewekt met stokslagen en gebrul, het bed moest opgemaakt worden en men moest in houding v ó ór het bed staan. Gevangenen met een groene driehoek kwamen inspecteren en wee diegene wiens bed niet correct (al dan niet zichtbaar) was opgemaakt.

Ieder blok (vleugel van een barak) had zijn blokoudste, een door de SS gekozen Duitstalige gevangene die in hun opdracht de orde, de tucht en de lagerstructuur verder moest doorvoeren.

Na 1945 werden de barakken gebruikt om krijgsgevangenen en vervolgde nazi's gevangen te zetten. Daarna werden er Duitsers die uit andere landen verjaagd waren, in ondergebracht.

Midden de jaren 50 werden de percelen grond waarop de barakken stonden bebouwd.