De Messcherschersmitt-productiehallen.

Dit waren enorme grote houten loodsen waarin de verschillende aluminium onderdelen van het vliegtuigtype Messcherschmitt 109 (jager) werden geassembleerd. De onderdelen (delen van de romp, staart, neus, vleugels, landingsstel, cabine,...) werden per vrachtwagen aangevoerd. Deze onderdelen moesten door de gevangenen lopend naar die plaatsen in de loods gebracht worden waar men ze nodig had.

Het vliegtuig werd eerst volledig geassembleerd. Daartoe kregen de gevangenen de nodige werktuigen zoals boormachines, klinknagels, hamers, schroevendraaiers enz. Er was een soort levend bandsyteem. Delen die aan elkaar gezet waren, moesten door de gevangenen naar een volgend assemblagepunt gebracht worden. B.v.: een samengestelde vleugel werd naar de plaats gebracht waar de vleugels en de volledige romp werden geassembleerd.

Dit gebeurde steeds op dezelfde manier en volgens het gekende recept want het ging nooit snel genoeg. Het kunnen werken in een beschutte omgeving was het enig voordeel dat de gevangenen (de "Specialisten") die hier werkten hadden t.o.v. zij die in de bosbouw en de steengroeve tewerkgesteld waren..

Als en vliegtuig "klaar" was werden de vleugels verwijderd en werden er 2 toestellen per vrachtwagen geladen. Op de aanhangwagen werden de rompen geschrankt geplaatst. Aan de zijkanten kwamen de vleugelparen. Daarover werd een camouflagedoek gespannen en vertrok de vrachtwagen naar een afwerkingseenheid.

Men kon in principe 1 vliegtuig per uur assembleren. Er werd immers in een ploegen systeem gewerkt.

De productie werd enkel stilgelegd bij overvliegen van vliegtuigen en bij bombardementen van naburige steden of industriegebieden.

Na de oorlog werden de barakken volledig ontmanteld.