De dodenmarsen

Naarmate de frontlijnen dichter kwamen en er steeds minder gebied in Duitse handen bleef, werden de concentratiekampen, die dreigden bevrijd te worden, systematisch ontruimd. De gevangenen werden per trein of te voet geëvacueerd naar andere nog bezette oorden. Op die manier probeerde het naziregime de wandaden tegen de menselijkheid te verbergen of te minimaliseren.

Zo werd het KZ-Flossenbürg ook ontruimd. De eerste kolonnen gevangenen die vertrokken, waren Russische krijgsgevangenen en joodse gevangenen. Alle krijgsgevangenen werden later vermoord teruggevonden.

Later volgden andere kolonnes. Men verzamelde op de appelplaats en kreeg er een ander, rood, nummer. Wie een rood nummer kreeg, was ten dode opgeschreven (De gevangenen waren zich daarvan niet bewust). Elke kolonne die vertrok, ging uiteindelijk een andere richting uit, afhankelijk van de zich steeds opschuivende frontlijn.

Eenmaal een kolonne vertrokken was, begon het inferno voor de gevangenen. aan een hels tempo moesten ze zich op weg zetten. Velen waren reeds door ondervoeding, mishandeling,...uitgeput. Als rantsoen kregen ze 2 à 3 rauwe aardappelen en een hompje brood. Tijd om te rusten werd niet gegeven. Wie viel of zich toch aan de kant zette om te rusten en niet tijdig rechtkwam, werd met een nekschot afgemaakt. Medegevangenen zagen hoe anderen op handen en voeten probeerden de kolonne te volgen, zo sterk was hun wil tot overleven. Helaas , niets mocht baten. Wie door de laatste bewakers werd ingehaald , werd genadeloos afgemaakt. Bij sommige kolonnes werden de afgemaakte mensen haastig begraven.

De dorpen werden zoveel mogelijk ontweken en er werd met een wijde boog omheen gegaan. Kon men er niet omheen, dan werd de kolonne een eind voor het dorp aan het lopen gezet. De zwaksten onder hen konden niet meer mee, vielen en werden vermoord. Zo had men geen lijken in het dorp, die zouden enkel als lastige getuigen blijven liggen zijn. Eenmaal het dorp ingegaan, mochten de burgers niet buitenkomen of iets aanreiken aan de mensen. Er werd hen immers op voorhand meegedeeld dat de kolonne gevangenen die voorbij zou komen, zware criminelen waren. Wie het verbod overtrad riskeerde streng gestraft te worden.

Er werd tot laat in de avond doorgestapt. Als slaapplaats werden er o.a. weiden uitgekozen. Slapen was voor de gevangenen eveneens een marteling; Wie niet met 2 of 3 met de rug tegen elkaar kon zitten om te slapen, had kans dat hij de volgende dag door uitputting en koude niet meer rechtkwam. Als in de vroege morgen het sein gegeven werd om te vertrekken, bleven vele mensen dood achter. Anderen werden met een nekschot omgebracht.

Die apocalyptische toestand bleef doorgaan tot men een ander kamp bereikt had of er niemand meer overbleef. Gelukkig voor vele nu nog levende ooggetuigen, kwam de bevrijding door de geallieerden (90 ste US Infanterie Divisie) . Zij konden de kolonnens gemakkelijk opsporen door de lijken te volgen die langs de weg lagen.

Eenmaal bevrijd, waren de gevangenen de eerste dagen of weken weer aan hun lot overgelaten. Velen zijn toen gestorven omdat ze teveel aten. De lijken werden verzameld en de bevolking, jong en oud, werd verplicht om de wandaden van het naziregime te aanschouwen. Later moest de plaatselijke bevolking instaan voor het geven van een eerbiedwaardige laatste rustplaats aan hen die tijdens de dodenmarsen omgekomen waren. (vermoord werden).